صفحه اصلی » اختلالات گسستگی » اختلال گریز تجزیه ای

اختلال گریز تجزیه ای

ویژگی اساسی گریز تجزیه ای عزیمت ناگهانی و غیره منتظره از منزل یا مکان معمول فعالیت های روزمره و ناتوانی در به یاد آوری بخش از گذشته فرد یا تمامی آن است.

مبتلایان به گریز تجزیه ای از خانه همیشگی و محل کار خود بطور فیزیکی دور شده و قادر به یادآوری جنبه های مهم هویت قبلی خود (اسم ، اسم فامیل ،شغل و غیره )نیستند(کاپلان، ۱۹۳۳).

فرار گسستی، یک شکل نا معمول تر از یادزدودگی است که در آن، افراد با رشد چیزی که فرار گسستی نامیده می‌شود، از استرس دوری می‌گزینند. افراد مبتلا از منزل خارج می‌شوند، توانایی‌ها آسیب نمی‌بینند و افراد ظاهراً با دیگران ارتباط طبیعی خود را حفظ می‌کنند. پس از مدتی – چند روزه، چند ماه یا گاهی چند سال – آن‌ها به طور ناگهانی «به خود می‌آیند» و خودشان را در مکانی نا آشنا بدون این گه بدانند چگونه به آن جا رسیده‌اند و همراه با یادزدودگی گسستی کامل دربارهٔ دورهٔ فرار می‌یابند. بهبودی معمولاً کامل است، ولی به ندرت افراد تجربه‌هایی را که در طی حالت فرار روی می‌دهند، به خاطر می‌آورند.

همه گیری شناسی :

گریز تجزیه ای نادر است و مثل فراموشی تجزیه ای غالباً در زمان جنگ ، پس از سوانح طبیعی و در نتیجه بحران های شخصی با تعارض های درونی شدید روی می دهد   ( طبق :DSM-IV-TR میزان شیوع در جمعیت کلی ۲/ درصد است ) ( کاپلان،۱۹۳۳).

سبب شناسی گریز تجزیه ای :

عامل برانگیزنده اساسی ظاهراً میل به کناره گیری از تجاربی است که از نظر روانی دردناک هستند( کاپلان،۱۹۳۳).

– بیماران مبتلا به اختلالات خلقی و برخی اختلالات شخصیتی (مثل مرزی، نمایشی و اسکیزوئید) نسبت به حالات فرار تجزیه ای استعداد بیشتری دارند(کاپلان،۱۹۳۳).

– بحرانهای شخصی یا استرس شدید : مانند مشکلات مالی ،میل به گریختن از تنبیه یا تجربه آسیب (هالجین،۲۰۰۳).

ملاکهای تشخیصی(DSM-IV –TR برای گریز تجزیه ای )

۱) اختلال بارز ، سفر ناگهانی و غیر منتظره از خانه یا محل معمولاً کار و ناتوانی برای بخاطر آوردن گذشته خود است .

۲) سردرگمی در مورد هویت شخصی یا قبول هویتی تازه (نسبی یا کامل).

۳) اختلال ، منحصراً در جریان اختلال هویت تجزیه ای روی نداده و حاصل تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده ( مثل داروی نسخه شده یا مورد سوءمصرف ) یا یک اختلال طبی عمومی ( مثل صرع لوب گیجگاهی) نمی باشد.

۴) علائم از نظر بالینی ناراحتی شدید را موجب شده و در عملکرد اجتماعی ، شغلی یا سایر زمینه های مهم اختلال به وجود می آورد.

سیر و پیش آگهی:

فرار تجزیه ای کوتاه مدت است ، چند ساعت تا چند روز طول می کشد . ندرتاً ممکن است ماه ها طول کشیده و مسافرت های چند هزار مایلی را در بر بگیرد. معمولاً ، بهبود سریع و خودبخودی است ، عود آن نادرست است (کاپلان،۱۹۳۳)

درمان گریزتجزیه ای:

مصاحبه روانپزشکی ،مصاحبه به کمک دارو و هیپنوتیزم و روان درمانی.

مقبول ترین نوع درمان مخلوطی از تخلیه هیجانی ضربه های گذشته و ادغام ضربه در خود یکپارچه که دیگر برای مدارا با ضربه گسستگی را ایجاب نمی کند می باشد(کاپلان،۱۹۳۳)

این اختلال را معمولاً با روان درمانی پویشی التقاطی درمان می کنند؛ که هدف آن بازیافت حافظه و تجربیات اخیر فرد است.
از هیپنوتیزم و آموبار بیتال برای مصاحبه و برای تسهیل بازیافت حافظه استفاده می شود و همچنین درمان طبی و مراقبت غذایی مورد توجه قرار گیرد.
به منظور جلوگیری از آسیب یا خودکشی مراقبت روان پزشکی ضروری است.
به منظور ترمیم موقعیت فردی، مشکلات خانوادگی، جنسی، شغلی یا قانونی اولیه مداخلات اجتماعی و خانواده درمانی ضروری است.
درمان نهایی، درمان یکپارچه سازی هویت ها و کار در خلال و ادغام خاطرات تجربیاتی است که زمینه ساز گریز بوده اند.

Views All Time
Views All Time
Views Today
Views Today

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *